تقدیم به چند تا از دوستان:

ماهان(کلبه عشق ماهان)

تقدیم به تو که بهترینی

هانیه(قرمز بیاتو)

محمد (بغض بارون)

عارف(آبدانان)

بهار

اگه تو رو دوستت دارم خیلی زیاد ، منو ببخش
اگه تویی اون که فقط دلم می خواد ، منو ببخش
منو ببخش ، اگه شبها ستاره ها رو میشمارم
منو ببخش ، اگه بهت خیلی میگم دوستت دارم
منو ببخش ، اگه برات سبد سبد گل می چینم
منو ببخش ، اگه شبها فقط تو رو خواب میبینم

شب و سکوت وخلوتي ندارم        که سر به شانه خدا گذارم

كنون كه شب هزار پرده تار است      نماز من دو ركعت انتظار است

به مكه آمدم اي عشق تا تو را بينم      تويي كه نقطه عطفي به اوج آئينم

 كدام گوشه ي مشعر كدام كنج منا          به شوق وصل تو در انتظار بنشينم

روا مباد كه بر بنده ات نظر نكني             روا مباد كه ارباب جز تو بگزينم

چو رو كني به رهت درد و رنج نشناسيم        زلطف روي تو دست از ترنج نشناسيم

اي آفتاب رشحه اي از چشم تو          يك شب مباد بي نظرت سر كنم

انصاف نيست چشمه خورشيد را      با چشم روشن تو برابر كنم

از چهره ات نقاب در افكن كه من        خورشيد را به پاي تو پرپر كنم

ای عزیزان بعد مرگم شیون و زاری چرا
گریه بی حاصل و بانگ عزاداری چرا
من که در جمع شما بیگانه بودم تا کنون
این زمان از بهر این بیگانه غمخواری چرا
یک برگ خشک از گلستان جهان کس نداد
گل فشانی بر مزارم از ریاکاری چرا
شیوهی مرده پرستی تا به کی آیین ماست
این همه از زندگانی دور و بی زاری چرا

تقدیم به دوستان

 تو را به دادگاه خواهم کشید                                                              

             شاید به حبس ابد محکوم شوی                                                 

    جزئیات جرم نا پیداست                                

           اما اثر انگشت تو را روی                       

            قلب شکسته ام پیدا کردند 

دلم گرفته آسمون

نمیونم گریه کنم

شکنجه میشم ازخودم

نمیتونم شکوه کنم

انگاری کوه غصه ها

رو سینه ی من اومده

خنده به ما نیومده....

بسوزد زندگی با خاطراتش

بادردهای جوانی یاکه پیری

بسوزدهمچوشمع دردل اتش

باعشق عاشقی تاکه بمیری

بسوزد زندگی بااین همه درد

دروغ وعاقبت دردسر غم

بسوزد این همه عاشق کشی ها

برای گفتن زیاده یا کم

بسوزد زندگی چون نامراد است

بسان حقه ای درگردباد است

کوچه

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

در نهان خانه ی جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

یادم آمد که شبی باز هم از آن کوچه گذشتم

پر گوشدیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان و زمان رام

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

خوشه ی ماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل وسنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ

♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥♥

یادم آمد تو به من گفتی :از این عشق حذر کن

لحظه ای چند بر این آب نظر گن

آب،آیینه ی عشق گذران است

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش فردا که دلت باد گران است

تا فراموشی کنی چندی ازاین شهر سفر کن

من میدونم قصه ما
 تموم میشه تو این شبا
 من میدونم اشکای ما
 میچکه روی گونه ها
 من میدونم که نامه هات
 دیگه تکرار نمیشن
 پرسه زدن تو کوچه ها
 قصه ی دیدار نمیشن
 من و تو در حسرت دیدار هم
 سوختیم و ساختیم
 من و تو در وصف هم
 با خاطرات قافیه باختیم

ديشب  من از فراقش  بسيار گريه كردم

خاموش  با  نگاهي  تب دار گريه كردم

اول   بهانه   كردم   داغ   جداييش  را

وانگه به ياد رويش صد بار گريه كردم

لحظه ها رو با تو بودن  

در نگاه تو شکفتن

حس عشقو در تو دیدن

مثل رویای تو خوابه

با تو رفتن با تو موندن

مثل قصه تورو خوندن

تا همیشه تو رو خواستن

مثل تشنگی آبه

اگه چشمات منو میخواست

تونگاه تو می مردم

اگه دستات مال من بود

جون به دستات می سپردم

اگه اسممو می خوندی

دیگه از یاد نمی بردم

اگه با من تو می موندی

همه دنیا رو می بردم

بی تو اما سر سپردن

بی تو با عشق تو بودن

تو غبار جاده موندن

بی تو خوب من محاله

بی تو حتی زنده بودن

بی هدف نفس کشیدن

تا عبد تو رو ندیدن

واسه من رنج و عذابه

اگه چشمات منو میخواست

تونگاه تو می مردم

اگه دستات مال من بود

جون به دستات می سپردم

اگه اسممو می خوندی

دیگه از یاد نمی بردم

اگه با من تو می موندی

همه دنیا رو می بردم

توی آسمونه عشقم

غیر تو پرنده ای نیست

تو ی خواموشی لب هام

جز تو اسم دیگه ای نیست

توی قلب من عزیزم

هیچ کسی جایی نداره

دل عاشقم بجز تو

هیچ کسی رو دوست نداره

اگه چشمات منو میخواست

تونگاه تو می مردم

اگه دستات مال من بود

جون به دستات می سپردم

زلف تو رو تو دست میگیرم

عطر یاس میاد بارون میاد خیس میشم

میام میشینم کنارت چشمامو میبندم سر رو سینم میذارم

روز میشه آفتاب دلمو میسوزونه

دنبال یه سایه . . . پیدات میکنم

پشت اون کوچه بن بست پشت همه دیوارایی که دستاتو ازم گرفتن

شب میاد بالشمو بغل میکنم

 دیگه به ستاره آدرس چشمای تو رو نمیدم که تو امشب کنارمی

عطر تنتو نفس میکشم با چشمات زندگی میکنم

دستاتو میذارم رو قلبم لبهاتو آروم آروم لمس میکنم

باد میاد . . .

بارون میاد . . .

روز میشه . . .

                     شبم میاد من با تو من بی تو . . . . . . . . .میمیرم

جام غم در دست من همیشگی ست        تا ابد انگار می باید گریست

بيمار عشق او شد اين دل به صد علامت

شرح وصال او گفت  صوفي  به صد روايت

با سيل اشك ديدم در خواب و در خيالت

مينوشم  از لبانت يك جرعه از وفايت

پندار از جمالش  در پرده  راست نايد

زاهد  چگونه ديدي  بيگانه  بي نهايت

مخمور ان دو چشمم  اين دل سزا نباشد

در هجر تو  بميرد  بي جرم و بي جنايت

ساقي بده شرابي زان مي كه بيخودم كرد

تا  رازها ببيني  بي حرف و بي كنايت

در كوي نيكنامان  بي نام و بي نشانم

اما به دوش دارم  يك عشق را  امانت

ديشب كه گشت زلفت با حال من پريشان

من دين ودل سپردم  در موج  گيسوانت

باهوس عاشق  ان  چشمه نوريم هنوز

واي و صد واي كزين مرحله دوريم هنوز

ديگران  رهسپر  ثابت  و سياره  شدند

مابر اين خاك سيه مست غروريم  هنوز

نه كمال از دگران ديده نه نقصان درخويش

اي  زمان  اينه  بگذار  كه  كوريم   هنوز

زنده كش بوده و با مرده پرستي شاديم

اين گواهي است كه ما طالب گوريم هنوز

تكيه  بر  كار  پدر  كرده  و بيكاره شديم

خرم   از   فاتحه   اهل   قبوريم   هنوز

دوزخي   تا  نبود  سوي  عبادت نرويم

چه توان كرد كه ما عاشق زوريم هنوز

راحت خويشتن از دست قضا ميجوييم

تشنه لب بر سر اين بركه شوريم هنوز

صید تو شوم من که به  پای      تو بمیرم

هر عضو ز اعضای تو  غارتگر   دلهاست

ای   افت   جان   بهر    کجای       تو بمیرم

با من همه لطف تو هم از روی عتاب است

تا   هم    ز  وفا    هم    ز  جفای     تو بمیرم

گر  عمر ابد خواهم  از  ان  است که خواهم

آنقدر   نمیرم   که    به     جای      تو بمیرم

در بيهودگي انتظار پيوستن به تو چه بي صبرانه مانده ام

چه   نكوتر   انكه   مرغي   زقفس   پريده  باشد

پرو  بال   من  بريدند  و   در  قفس  گشودند

چه رها چه بسته مرغي كه پرش بريده باشد

عجب  از   حبيبم   ايد   كه   ملول   مينمايد

نكند  كه  از  رقيبان   سخني  شنيده  باشد

اگر از  كسي رسيد است  بدي بما     بماند

به كسي مباد  از ما   كه بدي  رسيده باشد

روي دامان تو مستانه سر ما  زيباست

خواب پروانه به دوش گل زيبا زيباست

بسته   دام   محبت  زبلا  نگريزد

در قفس مردن مرغان شكيبا زيبا ست

بي خبر  خلق  از اين  سوختن  ما بهتر

شعله  شمع  به  تاريكي  شبها  زيباست

در گذز گاه تو اين گريه من زيبا نيست

حالت   چشم  تو  هنگام  تماشا    زيباست

من می خوام همیشه عاشق بمونم به تو و چشمای روشنت قسم

بـا تـرانـه هـای آفـتـابـی تـو مـی تـونـم بـه صـبـح فـردا بـرسـم

ایـنـهـمـه خـاطـره رو چـیکار کـنیم نمی تونیم که از اونا بگذریم

واژه شـروع شـعـر مـن تـوئـی بـیـا تـا آخـر خـط بـا هـم بـریـم

واسه چی می خوای که تنهام بذاری چرا باید تو رو از یاد ببرم

یادمه  یه  روز  نشستی  روبروم گفتی  که  محاله از تو بگذرم

بیا  با  هم  آسمونو  طی  کنیم  تو  به  من  یه فرصت تازه بده

می دونم  که  چشمای  عاشق  تو  راه و رسم عاشقـی رو بلده

دوست دارم بروم سربه سرم نگذارید............

       گریه ام را به حساب سفرم نگذارید..............

               دوست دارم که به پابوسی باران بروم............

                      آسمان گفته که پا روی پرم نگذارید..............

                              این قدر آیینه ها را به رخ من نکشید................

                                    این قدر داغ جنون بر جگرم نگذارید..................

                                        چشمی آبی تر از آیینه گرفتارم کرد....................

                                                بس کنید این همه دل دور و برم نگذارید...............

                                                       آخرین حرف من این است زمینی نشوید...............

                                                                      فقط....از حال زمین بی خبرم نگذارید..........

در طواف شمع مي گفت اين سخن پروانه اي

سوختم زين   اشنايان   اي خوشا بيگانه اي

بلبل  از شوق گل  و پروانه از   سوداي شمع

هر كسي  سوزد  به  نوعي  در غم جانانه اي

اين جنون تنها نه مجنون را مسلم شد "بهار"

باش   كز   ماهم   فتد   اندر جهان   افسانه اي

اگه بارون غم ابره           اگه غمهام شده صخره

من از شنبه خودم را دوست خواهم داشت

و با اين جسم و روحم مهرباني ها که خواهم کرد

و ازيکشنبه با مردم قراري تازه خواهم داشت

تبسم هديه خواهم کرد

دوشنبه با خدا من عهد مي بند م

برايش بنده اي باشم که مي خواهد

سه شنبه مهرباني هديه خواهم کرد

و مي بخشم تمام آن کساني را که من را سخت آزردند

و درچهارشنبه اين هفته زيبا که مي آيد

خدارا برتمام داده هايش شکرخواهم گفت

ودرپنجشنبه ازدنيا وهرچيزي که دارم

شاد خواهم شد

با رضايت زنده خواهم بود

ولي اين لحظه را؛ امروز را آخرچه بايد کرد؟

کاش مي شد ازهمين امروزمن دنياي خودرا تازه مي کردم

يادمان باشد فردا به دل كوزه آب كه بدان سنگ شكست؛ بستي از روي محبت بزنيم؛

تا اگر آب در آن سينه پاكش ريزند ؛ آبرويش نريزد

يادمان باشد فردا جور ديگر باشيم ؛ بد نگوييم به هوا آب زمين؛

مهربان باشيم با مردم شهر و فراموش كنيم هر چه كه گذشت